Evet asosyalim çünkü gerçek bir dostum yok. Evet asosyalim çünkü içimi dökebileceğim bir arkadaşım yok. Çünkü hiçbirine güvenmiyorum. Evet asosyalim çünkü dışarı çıkmak için bir sebebim yok. Tek yaptığım şey müzik dinlemek, genç yaşımızda hayatımızı sikmek adına görevlendirilmiş okula gidip gelmek ve dahası ordaki insanlara katlanmak. Evet asosyalim çünkü insanlar artık midemi bulandırıyor. Yüzünü dahi görmek istemediğim insanlar var çevremde. Hepsi iki yüzlü, hepsi çıkarcı. Ve hepsi de okulda. Ve en kötüsü hepsine katlanmak zorundayım. Evet asosyalim çünkü biriyle tanıştığımda yakın olamıyorum. İnsanlara güvenemiyorum çünkü. Sorunlarım bir çığ gibi büyüyor içimde. Kimseye anlatamıyorum derdimi. Dışımdan kahkahalar atsam da her gece yatağa girdiğimde kendimle yüzleşiyorum. ”Ben ne yaptım da bunlar başıma geliyor?” diye sorguluyorum kendimi. Dertlerimi içime atmaktan bıktım artık. Canım bir şey de yapmak istemiyor. Bütün gün uyumak, tüm dertlerimi unutmak istiyorum. Bu genç yaşımda bu sorunlarıma mı yanayım, boktan hayatıma mı yanayım yoksa kaçırdığım fırsatlara mı bilemiyorum. Evet ben asosyalim ve buna kimse karışamaz. Çünkü herkes dışardan bakıp yargılıyo. İçimi bilen tek bir kimse dahi yok.
(Source: duygularatercuman, via harryningozlugu)
